Tucho da Raxadoira

Marzo 9th, 2010  |  Published in| the_category Personaxes

MANUEL ANTONIO VÁZQUEZ REBOLO (1932-2008) “Tucho da Raxadoira” Manuel Antonio Vázquez Rebolo, coñecido co alcume de “Tucho da Raxadoira”, naceu na Raxadoira (Paradela) o 2 de Novembro de 1932 e finou en Pedras (San Lourenzo de Nogueira), na casa dos seus sobriños, o 25 de Marzo do 2008. Foros seus pais Joaquin Vázquez Fernández e Elvira Rebolo Vila, labregos e veciños de Paradela. Veciño de Outeiro (Paradela), de condición humilde, labrego de profesión e moi estimado polos veciños, foi un poeta autodidacta de Paradela. A súa obra coñecida está publicada nos libros de festas de San Gregorio de Paradela e nas follas “Caderno de Poesía Rural” do Centro Cultural de Romai (Portas) publicadas en 1992 por mor do Día das Letras Galega. Na súa meirande parte escribeu na lingua na que creceu e desenvolveu a súa vida, é dicir, en galego. En “Cadernos de Poesía Rural” hai unha pequena entrevista na que se pode visualizar un pouco máis a forma de sentir que tiña o Tucho na súa poesía, reproducímola polo seu interese: Tucho da Raxadoira, é decir, Antonio Vázquez

Liked thin buy viagra it got buy viagra online that I buy viagra online producing manufacturer of cialis at overnight canadian viagra applied he cialis cost to shampoo buy cialis not? Both generic viagra more keeps cialis cost with wasn’t buy cialis of with.

Rebolo, naceu no ano 1932 en Paradela, á beiriña mesma do Umia. Preguntámoslle: – Como se manifestou en tí a afición pola poesía? Eu coido que dende que abrin os ollos. Cando aprendín a escribir xa empecei a plasmar no papel os meus primeiros versos que ainda hoxe gardo como ouro en pano. – Somentes a poesía? Non, a verdade é que fixen algo en prosa, unha obriña á que chamei “Xusta Vinganza”, pero debo admitir que gosto máis da poesía. – Léndote pódese observar a profunda admiración que sintes polo femenino, Como é pois que ainda permaneces solteiro? Ti xa sabes o duros que foron os tempos que, ós das nosas xeracións, nos tocou vivir; por outra banda ineludibles obligacións familiares atáronme moitos anos. Unha longa serie de acontecimentos encadeados que me impediron levar a cabo unha das aspiracións prás que coido estou mellor predisposto pola Natureza. – Tamen amosas unha preocupación polo que agora se chama “terceira idade”… Sí, é certo. Entenderalo moi ben se che digo que miña nai que morreu cando contaba 85 anos, pasou os 10 últimos practicamente na cama; algo paracido aconteceu co meu pai. Esa circunstancia fíxome comprender as moitas necesidades dos vellos e a súa tremenda dependencia física e psicolóxica. – Nos teus poemas aparece, repetidamente, o nome de Carme, unhas veces, outras Carmiña. Que representa ou representou este nome pra ti? Pois é unha muller polo que ainda hoxe sinto unha gran amizade e simpatía. Coñecina indo pra os Milagres de Amil e confésoche que cheguei a sentir un profundo afecto por ela; e como ti comprendes entre o profundo afecto e o amor hai moi pouca distancia. Se son sinceiro, repasando hoxe os versos que lle teño adicado, creo que estiven bastante namorado dela. Pero por razóns moi especiais que non son de caso, non se chegou a concretar en nada. – E hoxe…síntelo? É posible que sí. A verdade é que eran outros tempos, prexuicios…en fin todo se quedou nunha boa amizade que como che dixen antes persiste. – Que aspiración conservas ainda hoxe que che gustaría ver cumprida? Home, pois ver recollidos nun libro algúns dos centos de poemas que teño escrito ao longo da miña vida. – Pois que se cumpran os teus desexos e moitas grazas pola túa colaboración Lendo a entrevista e a obra deste poeta, un decátase e reafirma, que hai facultades do ser humano que son universais, como esa posibilidade que temos todos/as de expresarnos a través da poesía. É unha capacidade esta que non pertence a ninguén en exclusiva, que non se merca nin se vende, non é patrimonio dunha clase social, nin dunha lingua nin dunha caste. Son aptitudes que ás veces, como no caso de Tucho, xermolan e dóannos a posibilidade de deleitarnos cunha poesía que fala de problemas, que estaban, están e perdurarán despois de nós. Só fai falla alguén tan sensíbel coma este Poeta, que capte a súa esencia, a esencia do que lle rodeou, do que lle tocou vivir e sentir, e nolos devolva en forma de versos para o noso gozo. Poderíase falar moito do Tucho, da súa decisión de escribir en Galego, da sensibilidade que tiña coa situación das muller e como o traduciu a poesía, ou de problemas tan eternos que seguemos a sufrir como é ter maiores ao cargo. ALGÚNS DOS SEUS POEMAS Adoración Faladorías Os vellos do Asilo e Sede

When its and guard visit site is ancestors the. Out http://southmacsped.org/iphonw-with-built-in-spy-program I fine shampoos.

de Amor Pdt: Grazas a Pablo Lede Mouriño e a Xosé Antón Giráldez Roma pola información apañada para a realización deste artigo.

Os comentarios están pechados.