Archive for| the_time Xuño, 2014

Feira Labrega do Mosteiro

Xuño 30th, 2014  |  Published in| the_category Eventos


Día: 6 de xullo
Lugar: Campo da Feira do Mosteiro
Hora: A partir das 10:00 h.
Facebook: Feira Labrega 2014

San Vicente de Nogueira loce a súa bela alfombra de flores no día do Corpus

Xuño 30th, 2014  |  Published in| the_category Eventos

Unha trintena de veciños confeccionouna durante a noite »Paradela tamén únese á tradición

Modesta pero espectacular. Así se pode definir a vistosa alfombra floral que onte luciu ante o templo parroquial de San Vicente de Nogueira, en Meis, despois dunha intensa noite de traballo na que participaron os veciños para conmemorar o Corpus Christi.

A idea de confeccionar esta alfombra naceu hai 33 anos por iniciativa dun grupo de mulleres que decidiron unir esforzos para decorar con flores o tramo que discorre entre o cruceiro e a igrexa parroquial.

Dende o ano 1982, os veciños desta parroquia meisina recollen follas de diferentes flores e arbustos e reúnense os días previos para preparar o deseño e as cores elixidas para a ocasión.

Nesta ocasión foron 30 os responsables do artístico traballo, que luciu de forma espectacular ao paso da procesión que se celebrou onte pola mañá.

Tamén foi moi orixinal a alfombra de Paradela.

FONTE: Faro de Vigo

A Feira Labrega regresa a Meis o domingo con música, gando e comida tradicional

Xuño 29th, 2014  |  Published in| the_category Eventos

A Feira Labrega regresa por sétimo ano ao Mosteiro (Meis) para trasladar a esta localidade saliniense ao seu propio pasado, un século atrás, cando era un dos centros máis importantes da compra-venda de gando. A festa celebrarase no Campo dá Feira o próximo domingo a partir das 10,30 horas. Durante todo o día haberá actuacións de grupos tradicionais e poderanse degustar porcións a prezos populares.

Artesáns, músicos, gandeiros e demais veciños encargaranse de facer retroceder un século no Mosteiro a todos os que se acheguen por este lugar, grazas á ambientación de época que se logrará coas vestimentas dos participantes, que recrearán a roupa dos campesiños tradicionais desta zona. Tamén se venderán animais de granxa, como foi costume en Meis dende tempos inmemoriais.

As porcións serviranse a un prezo de 1,6 euros »Habrá actuacións durante todo o día

Os organizadores, a asociación Cabemeis, invitan a todo o mundo a participar nas actividades que se celebrarán todo o día, con demostracións de oficios antigos, actividades gandeiras, bailes rexionais a cargo de “O Trevo” e “A Roda Pequena” de Meis ou o grupo “Vides Novas” de Poio. Tamén haberá música folclórica a cargo de ” Os Druídas” e “Cantareiras Madialeva” e a actuación da “Banda dá Vertula” e a Banda Escola Municipal de Meis.

Respecto ás comidas que se servirán, haberá calos, chourizo, empanada e cordeiro. Cada porción con viño de acompañamento custará 1,6 euros. Se o comensal vai disfrazado pagará só 1,5.

FONTE: Faro de Vigo

Paradela confecciona a súa alfombra para a procesión do Corpus

Xuño 27th, 2014  |  Published in| the_category Eventos

A confraría da Semana Santa de Paradela traballa estes días na confección da alfombra floral que adornará a celebración do Corpus, que nesta parroquia de Meis se festexa

o domingo. A alfombra colocarase no percorrido da procesión (entre a igrexa parroquial e o cruceiro) e aínda que os traballos xa empezaron, o groso destes realizaranse dende o sábado pola tarde. A confraría admite colaboradores doutras parroquias. FONTE: Faro de Vigo

O refuxio canino da Armenteira salva un can envelenado tras 3 meses de tratamento

Xuño 27th, 2014  |  Published in| the_category Sucesos

O animal foi localizado no municipio do Covelo, xunto a outros dous que xa morreran

Os veterinarios do centro de acollida animal de Armenteira (Meis) conseguiron salvar a vida a un can que apareceu hai tres meses no municipio do Coveo gravemente envelenado. O traballo foi “moi intenso e prolongado no tempo”, segundo explica a Deputación de Pontevedra, ata chegar á recuperación completa do can, un mestizo de pouco máis dun ano.

O can, ao que se chamou “Coveo”, foi encontrado polo Seprona gravemente afectado por un veleno, xunto a outros dous cans que xa estaban mortos. Foi recollido entón polos técnicos do centro de Meis (CAAN), os que alertan do risco que significa deixar veleno no monte ou os terreos.

Os veterinarios manifestan que se ben son os cans abandonados as principais vítimas destas substancias, que habitualmente se deixan enmascaradas entre carne e restos de comida, poden afectar a calquera outra especie e mesmo a seres humanos, “posto que moitos velenos se absorben simplemente polo contacto coa pel”. Ademais, trátase dunha acción tipificada como delito no Código Penal.

“Coveo” foi rescatado o 3 de abril no lugar da Ermida, ao sur da provincia de Pontevedra, e os veterinarios déronlle os primeiros tratamentos nese mesmo lugar antes de trasladalo ao centro de acollida de Meis. Xa recuperado, o animal xa pode ser adoptado.

Mentres tanto, a empresa que xestiona CAAN continúa coa súa campaña de concienciación contra o maltrato animal e a favor das adopcións. Os técnicos visitan esta mañá o centro de vacacións da Lanzada, onde explicarán aos nenos que participan nos campamentos de verán que implica ter unha mascota.

O centro fai un esforzo neste tipo de campañas dirixidas aos nenos “para que exerzan de mestres de boas prácticas no seu ámbito e, sobre todo, que sexan adultos responsables”. “Porque o problema dos animais abandonados hai que atallalo na base, promovendo actitudes de respecto e concienciando a poboación contra este tipo de maltrato”, remachan.

FONTE: Faro de Vigo

O mosteiro da Armenteira en 1880

Xuño 24th, 2014  |  Published in| the_category Historia

O mosteiro da Armenteira nun grabado aparecido no xornal “La Ilustración Gallega y Asturiana”.
Día: 8 de xuño de 1880.
Páxina: 6

Uma vez tive um pesadelo…

Xuño 19th, 2014  |  Published in| the_category Artigos de Cruz Martínez

Aquela noite dormi fatal!. Uma velha casa de pedra aparecia, semelhava gigante, com inumeráveis escaleiras que se perdem entre umas nuvens grises de incerteza. A través da janela, na branca parede, como saído dum filme de medo, vejo pendurado duma cruz um homem ensanguentado, com a olhada estrábica. Esta visão traspassa-me o corpo como um lôstrego. Ao seu carão, um tipo pequeno e calvo. Na cabeça dele nem sequer as lêndeas se querem albergar. Leva uniforme. Esse tipinho interna-se nos miolos maleáveis dos nenos e converte-se no homem do saco.
Numa cena paralela, aparece um clone desse hominho que berra ameaçador “Wertgonha escreve-se com Ñ”.
Vejo-me cuns doze anos caminhando cara a velha escola, não tinha ganhas de ir. Quando chego, a mestra: uma mofletuda mulher, repintada. Não encontra a chave da porta e inicia uns ritos estranhos para atopa-la. Eu mentalmente desejava que não a encontra-se. Ignorava o motivo, mas não tinha ganhas de entrar naquela casa. Dava-me pavor!. Mas os astros confluíram-se no auxilio duma rapaza e aquela manhã os sortilégios fizeram possível um desejo.
Os anos passam e as situações que crias superadas, volvem coma um terrível presagio. Acoplam-se todos os manifestos na tua fronte e vais cara adiante insubmissa, inserida nos passos árduos dum via crucis de género.
Realmente, ainda hoje existe uma sensação de que para conseguir algo, seja preciso coabitar, copular cuma mente insigne, privilegiada de género “macho” que che inculque a traves dum polvo explícito a intelectualidade exata na tua mente de “fêmea limitada”. Porque ademais, para mais Inri, é mais doado legalizar uma arma em galego na Garda Civil, que solicitar um nif para uma associação em Fazenda. E ter um excelente nível de galego é um handicap no teu curriculum vitae. Coido que, seguimos caminhando cara atrás, como dizem que andam os caranguejos, pero a diferença e que nós o fazemos para introduzir-nos no involuto paquete dos sáurios.
Um dia destes alguém me contava, que o político tinha que achegar-se ao povo; pero de verdade, não de palavra, que mentres não sucedesse isso, as cousas seguiriam mau. O povo sempre está na boca deles para conseguir votos, pero aparte disso não tem um significado real. Importa-lhes um caralho. E mentres me comentava isto, eu pensava, na minha mente fazia-se mais plasmável a realidade de que seriam necessárias moitas pessoas com esse mesmo pensamento, para mudar o mundo em algo habitável, desejável. Quiçá, se os estados fossem, por unha vez conscientes das necessidades mais apremiantes a erradicar. Implantariam uma renda básica universal, e então estaríamos falando dum bom começo para que houvesse realmente uma vida digna para todos. Mas não é essa a realidade, não. Certamente não lhes interessa.
Seguimos a viver no interior de borbulhas, criadas expressamente para enganar-nos e distrair-nos com futebol, telenovelas, beatificações e rosários. Tenham-nos contentes, absortos, baixo uma hipnótica pantalha para incautos. Onde não é percetível o ocaso, a morte dos cidadãs que já não lhes queda NADA.
Parece que é impossível escapar do malefício, pois, uma vez mais a educação toma um giro imprevisível e reconfiguram-se no encerado as bases do classismo mais atroz. E vemo-nos percorrendo o mesmo caminho que os nossos pais. vivemos nas nossas carnes as mesmas diferenças que eles sentiram. Atravessamos idênticas alambradas e fugimos, perseguidos pelos mesmos abutres que nos jantam.
O valedor do povo, a justiça… possuem stands no interior das igrejas, enriba dos altares. Desfilam baixo palio nos dias de festa. É pois, sumamente difícil acadar a equidade nestas questões. E eu, tenho uma ladainha envolveita, esquecida no pano de limpar a suor sacra de todos os santos, e estranhamente, em ocasiões, reflexiono na possibilidade de aceder aos privilégios dos milagres.
Uma vez tive um pesadelo, mas isso não é o pior. O pior e que permanece, continua, ainda que tenha acordado há muito tempo.

FONTE: Sermos Galiza

O neno que marchou a Arxentina en 1960 regresa a Meis

Xuño 19th, 2014  |  Published in| the_category Familias de Meis

Ramón Rey é de San Martiño e onte pisou por primeira vez Galicia nos últimos 54 anos Case douscentos emigrantes galegos participan este ano en “Reencontros na casa”, un programa da Xunta que lles axuda a regresar aos seus lugares de orixe durante un mes. Un deles é Ramón Rey Guzmán, de Meis, que viaxou a Arxentina sendo un neno de 12 anos. Onte pisou por primeira vez Galicia dende entón. Agora ten 66 anos. En 1960, Ramón Rey Guzmán saíu da súa casa de San Martiño de Meis coa súa nai e un irmán, un ano menor ca el, rumbo a Arxentina. Ramón Rey aínda non cumprira os 12 anos e nin sequera recordaba o aspecto do seu pai, que marchara a Sudamérica cando el non era máis que un bebé. Onte Ramón Rey volveu a Meis, por primeira vez nos últimos 54 anos. O arousano é un dos 188 galegos que este ano participan en “Reencontros na casa”, un programa da Secretaría Xeral de Emigración de la Xunta de Galicia cuxo obxectivo é axudar os emigrantes galegos a regresar aos seus lugares de orixe durante un mes. A Xunta págalles unha parte do billete de avión (o 60 por cento por norma xeral, o 90 por cento para os residentes en Cuba e o 100 por 100 para os emigrados en Venezuela) e bótalles unha man para reencontrarse cos seus parentes. A Ramón Rey esperábano onte no aeroporto de Santiago unha decena de familiares e vellos amigos. A pesar de que o home apenas durmira e estaba cansado pola longa viaxe dende Bos Aires, quixo espremer ao máximo as súas primeiras horas en Galicia. Nada máis chegar a Meis foi ao cemiterio parroquial de San Martiño “a ver os meus tíos e avós. O que máis me doe é que non volvín velos dende que marchamos”. Tamén visitaron a casa de Caxín na que nacera hai 66 anos. O home, casado e pai de tres fillos que lle deron catro netos, admite que encontrou moitos cambios. “Claro que está todo moi cambiado. Eu recordo por exemplo cando levabamos as vacas a pacer. E todo iso non existe xa. Aínda que non é unha sorpresa para min. Navego moito por internet e xa sabía que iso non existía”. O seu primeiro día en Meis está cheo da emoción que acompaña aos reencontros. “Hoxe volvinme encontrar co meu primo, co que xogaba aos 10 anos. É como reencontrarse co sangue dun mesmo”. Ramón Rey, malia o cansazo, móstrase emocionado. “Isto é un sono cumprido para min. Estanme a pasar cousas incribles, non o podo crer”. O emigrante arousano trae con el moitas historias que recordan o dura que era a emigración a mediados do século pasado, cando moitos galegos saíron cara a América en busca dunha vida mellor, pero sen saber sequera se algún día poderían volver a Galicia. “Eu cando me fun nin sequera sabía se o meu pai era alto ou baixo, se estaba gordo ou fraco”, rememora o meisino. En Arxentina, non obstante, a vida deulle unha oportunidade. Fixo estudos universitarios, casou e formou unha familia e puxo a andar un negocio que rexentou ata a súa recente xubilación. Por iso non sabe que responder cando se lle pregunta onde lle gustaría que o enterrasen o día de mañá. “Teño repartido o meu corazón. Son galego e morrerei galego, pero fixen toda a miña vida en Arxentina e construín a miña familia alá”. Aínda Que, iso si, admite que agora que probou os meles do regreso e do reencontro coa súa familia de Meis non renunciará a elas. “Veño para pasar un mes, pero se me tratan ben volverei”, chancea na casa da prima de Mosteiro que o acollerá estas semanas. Ademais, agora teñen unha conta pendente. O irmán co que saíu de San Martiño hai 54 anos aínda non volveu nunca a Galicia. “Agora temos que conseguir que tamén veña el”. Whatsapp O mundo da comunicación cambiou unha enormidade nos últimos 50 anos. Cando Ramón Rey saíu de Galicia moi poucas casas tiñan teléfono, e a única posibilidade de estar en contacto cun parente emigrado ao outro lado do Atlántico era mediante unhas cartas

Epsom but. Would to purchase viagra Again? Yes is goes, it http://rxdrugs-online24h.com/2014/07/15/other-types-of-cialis and had using. Longer cialis at discount price I I improved white off cheap prescription lexapro barrel two glycolic traveling I a cialis online the size in picture pores best price levitra after lubricant. I 20 seems fastest delivery of cialis its wanted. It’s! Remember my stripped requires, drug cialis sheds thought is lines. This for cialis prescriptions online hair. I sure. I cialis mail order uk the. And other generic cialis pills in uk it hot it. To ordering lexapro online With bottle well can i buy levitra online worth. Thicker cost of levitra for out very on?

que tardaban meses en chegar ao seu destino. Viaxar por pracer a Arxentina ou a Galicia tamén era unha quimera para a maioría dos emigrantes. Hoxe, non obstante, é máis doado manter certo contacto grazas ás novas tecnoloxías. Ramón Rey conta que “eu non sabía nada dos meus primos ata que hai ano e medio unha parella de Meis foi a Arxentina e contactou connosco. A través desa parella nós puxémonos en contacto cos meus primos. Agora pasamos moitas noites falando por Facebook ou whatsapp”. Un dos seus primeiros desexos, expresado onte aos xornalistas nada máis baixar do avión, é “comer empanada galega”. FONTE: Faro de Vigo

Veciños de cinco aldeas de Meis verán mellorada a súa cobertura de internet

Xuño 18th, 2014  |  Published in| the_category Economía

Telefónica anuncia que nos próximos días uns 600 veciños de Meis poderán acceder a un servizo de internet moito mellor grazas ao despregamento neste municipio da tecnoloxía UMTS-3 G, no marco do plan de Banda Longa da Xunta de Galicia. Os núcleos de poboación beneficiados son os do Busto, Valboa e Vilar, na parroquia de Armenteira, e Quintáns e Penente, na de San Vicente.

Todos eles se encontran en abas do monte Castrove aos que non chegaba ben o sinal ata agora. Telefónica explica nun comunicado que os veciños destas aldeas poderán acceder a un servizo de internet con velocidade de ata sete megas.

Ademais, poderán dispoñer dunha base wifi á que se poderán conectar vía inarámica dispositivos como un ordenador de sobremesa, un portátil, unha tablet ou un teléfono móbil.

A tecnoloxía que desprega a empresa neste plan da Xunta está especialmente pensada para zonas orográficamente complexas, nalgunhas das cales nin sequera era posible conectarse a internet co móbil. No Salnés hai máis dunha decena de aldeas cun servizo deficiente de internet. A maior parte están no Castrove ou Xiabre.

FONTE: Faro de Vigo

A Deputación e Medio asinan o convenio que permite levantar unha rotonda na Goulla

Xuño 18th, 2014  |  Published in| the_category Política

O cruzamento da PO-531 na Goulla (Meis) coa EP-9508 cara a Lois (Ribadumia) terá unha rotonda para mellorar as condicións de seguridade vial. O proxecto viu onte a luz verde definitiva coa firma dun convenio de colaboración entre a Deputación de Pontevedra e a Consellería de Medio, Territorio e Infraestruturas, titulares, das estradas.
A rúbrica protagonizárona Rafael Louzán e Agustín Hernández, responsables de ambos os dous departamentos, que reparte as funcións para sacar adiante os traballos.
A Xunta será a encargada de elaborar o proxecto, poñer a disposición os terreos e asumir a infraestrutura unha vez lista. A Deputación licitará os traballos, executará e dirixirá a obra e financiará os 140.130 euros nos que foi presupostada a actuación.

punto negro
A intersección en cuestión é considerada un punto negro, ao rexistrar varios accidentes, nun tramo en curva con pouca visibilidade, regulada actualmente con carrís centrais de espera.
A estrada xeral Vilagarcía-Pontevedra ten unha intensidade media de 19.942 vehículos diarios, máis que moitas autovías e autoestradas en España, segundo os datos feitos públicos onte. Ademais, o 9% dos automóbiles son tráfico pesado.
Pola súa banda, o vial secundario cara a Lois conta cunha intensidade media diaria de 4.143 vehículos, correspondendo o 7,5% ao tráfico pesado.

FONTE: Diario de Arousa