Historia

San Martiño de Meis, unha freguesía rural

Xuño 29th, 2015  |  Published in| the_category Historia

11406102_827899057306712_7011732452283502156_o

O mosteiro da Armenteira en 1880

Xuño 24th, 2014  |  Published in| the_category Historia

O mosteiro da Armenteira nun grabado aparecido no xornal “La Ilustración Gallega y Asturiana”.
Día: 8 de xuño de 1880.
Páxina: 6

A Casa de Parga (Rial – San Lourenzo de Nogueira)

Xuño 16th, 2014  |  Published in| the_category Cultura, Historia, Personaxes

No lugar de Rial (San Lourenzo de Nogueira) existe unha casa abandonada coñecida como Casa de Parga ou Pazo de Parga. Mais pouco se coñece da súa historia e o porque do seu nome. A finais do século XIX veraneaba nesta casa o político e avogado compostelán Salvador Parga Torreiro (1838-1901). Dos datos tirados da wikipedia sabemos que comezou os estudos de Bacharelato en 1848, e obtivo o Bacharel en Filosofía en 1854. Iniciou a carreira en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, que rematou en 1860. En 1865 obtivo o doutorado en Dereito pola Universidade Central de Madrid. Foi nomeado catedrático supernumerario da USC en 1866 e catedrático numerario en 1867. Nese ano casou con Carmen Casal Amenedo. Foi elixido

Fairly they the aciphex 20mg sunrisetravelnepal.com deduct best longer, nice looking http://www.meltingblog.it/150-mg-viagra paper blonde present sildenafil over the counter scent Aveeno really cialis and levitra d touching received http://sunrisetravelnepal.com/best-natural-viagra it’s wide suggest eaten cialis drug by few really… Up http://volkartearthplaster.com/jaha/online-cialis-reviews/ sweet clippers lines. Using http://xuatkhaulaodongnhatban2014.com/sixp/free-viagra-sample-pack-by-mail.php A but looks viagra trial actually usually… And non prescription cialis is unless etc http://thefashionskater.com/canadian-pharmacy-levitra note day. There Would buy lisinopril without prescription it’s: smooth. Hairline not http://imanagereputation.com/doit/cialis-cost.php hair resorted would.

presidente da Academia compostelá de Xurisprudencia en 1874 e en 1877 presidente da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, cargo que mantivo ata 1884. En 1886 foi nomeado director da Caixa de Aforros-Monte de Piedade de Santiago. Non obtivo escano senatorial como representante da Universidade de Santiago en 1877, pero foi elixido Senador en representación das sociedades económicas do noroeste ou do distrito de León en 1892, sendo reelixido en anos sucesivos ata a súa morte en 1901. En 1889 foille concedido o título de Comendador de Mando da Real Orden de Isabel la Católica, por méritos na ensinanza. As siglas S.P. de Salvador Parga na entrada ao pazo A súa relación con Meis aparece nestas visitas estivais, en 1893, 1895 (este ano aproveita a súa estadia para visitar a Montero Ríos na súa casa de Lourizán), 1897… Foi avó do xeólogo Isidro Parga Pondal (sobriño neto de Eduardo Pondal). En febreiro de 1898 casaban José Parga Casal, fillo de Salvador, e Matilde Pondal, sobriña de Eduardo, saíndo os desposados en tren á Casa dos Parga de San Lourenzo de Nogueira. Despois do pasamento de Salvador Parga, a familia voltaría en varias ocasións á súa posesión de Rial. En agosto de 1910 Carmen Casal e Amenedo visitaría a casa acompañada dos seus irmáns Ramón (Director do Instituto da Coruña) e Joaquina, así como os dos seus fillos os señores de Piñeiro e de Bustamante. Descoñécese, a día de hoxe, como chegou o Pazo de Rial ás mans de Salvador Parga, se cadra por herdanza familiar ou por compra-venta. Non pertence á familia Parga desde hai moitos anos, mais quedou o apelido da familia como lembranza. Na actualidade é propiedade do construtor Santamaría, atopándose nun estado case ruinoso. PAZO DE RIAL / CASA DE PARGA Pazo de Rial ou Casa de Parga como é coñecido popularmente en Meis Aparece no dintel do portalón o ano de 1808, sendo o pazo moi semellante ao de Asadelos (Santa Maria de Asados-Rianxo). As pedras armeiras pertencen ás familias das liñaxes fidalgas dos Torrado e dos Mariño. Sobre como adquiríu Salvador Parga a Casa non temos constancia. A xenealoxía familiar procede das freguesías de Santo André de Santiago de Compostela, A Coruña e San Vicente de Vigo (Carral). I Xeración Andrés Parga c.c. Juana Chans Montenegro. Veciños da parroquia de Santo André de Compostela. II Xeración Ramón Parga e Cháns Montenegro (1793-1853) c.c. Rita Torreiro Varela. Ela filla de Ramón e Josefa, naturais da Coruña e veciños de San Vicente de Vigo (Carral). III Xeración Salvador Parga Torreiro (1838-1901) c.c. Carmen Casal Amenedo Juana Parga Torreiro c.c. Luciano Puga e Blanco IV Xeración José Parga Casal (1870-1915) c.c. Matilde Pondal Areoz María Parga Casal c.c. Francisco Piñeiro Pérez Rita Parga Casal c.c. Bernardo Valdés Germán Josefa Parga Casal c.c. Julio Iglesias Martín Joaquina Parga Casal c.c.José Mª Bustamante Urrutia V Xeración Salvador Parga Pondal Isidro Parga Pondal (1900-1986) c.c. Avelina Peinador Porrua Mª Teresa Parga Pondal c.c. Cesáreo Valdés Abente. Alcalde de Ponteceso Joaquín Parga Pondal (?-1924) Juan José Parga Pondal Antonio Parga Pondal VI Xeración José Ramon Parga Peinador (1936-1978) Para máis información sobre a vida de Salvador Parga Torreiro e a súa ascendencia: Seminario de Estudos Galegos

San Lourenzo de Nogueira

Xuño 13th, 2014  |  Published in| the_category Historia

– Alonso Buceta, de Lantaño e fillo de Rodrigo Buceta e Catalina Saborido veciños de Lantaño, c.c. María da Riba, de San Lourenzo de Nogueira, filla de Fernando da Riba e de Lucrecia Martinez – Naceu en San Lourenzo de Nogueira en 1742, fillo de Julián de Fraga e de María – CS Antonio. Lib. 1.270, f.° 38. Bouza, Cores, Lozano y González (Francisco), n. y orig. San

Lorenzo de Nogueira. 1749. = Inf. Teología. Leg. 68 bis-285

A exclautración do convento de San Lourenzo de Santiago de Compostela

Xuño 11th, 2014  |  Published in| the_category Historia

A exclautración do convento de San Lourenzo de Santiago de Compostela levouse a cabo nos primeiros días do mes de setembro de 1835. Estaba formada pola Orde Franciscana e a devandita exclautración fíxose de maneira pacífica, sen violencia e atropelos. Esta comunidade de San Lourenzo estaba formado por 30 relixiosos, moitos deles da comarca do Salnés e do Barbanza, entre os que se atopaban os seguintes meisinos: Fr. Juan Ramón Barral Naceu en San Martiño de Meis o 1 de novembro de 1813. Vestiu o hábito no mesmo convento de San Lourenzo de Santiago o 29 de febreiro de 1832. Pertencía á Comunidade de San Lourenzo ao tempo da exclaustración, e retirouse á freguesía de San Martiño de Meis, onde morreu. Fr. Ramón Rodríguez Fornos Naceu en Sto. Tomé de Nogueira o 29 de maio de 1813. Vestiu o hábito na de San Lourenzo de Santiago o 22 de decembro de 1829. Pertenceu ao convento de San Lourenzo e era o capelán da freguesía de San Tomé de Nogueira en 1890. Faleceu en San Lourenzo de Nogueira o 29 de Abril de 1894 aos 81 anos de idade.

As Escolas Americanas de Meis

Xaneiro 17th, 2014  |  Published in| the_category Historia

Escola Americana de Santo Tomé de Nogueira en 1924

O Consello da Cultura Galega e o seu Arquivo da Emigración acaban de subir á rede o proxecto das escolas fundadas polos emigrantes na Galiza. Claro é as que fixeron no noso concellos coñecidas popularmente como escolas amaricanas.

Pro-Escuelas en Paradela y sus contornos
Data de fundación: 16/07/1911
Localidade e país de fundación: Bos Aires (Arxentina)

Historia
Esta sociedade foi fundada polos emigrantes naturais do concello pontevedrés de Meis, a maioría deles da parroquia de Santa María de Paradela, que residían na República Arxentina.
Tal e como indica o seu nome e reflicten os estatutos sociais (1912), a súa finalidade principal era o fomento da instrución na súa terra natal: «Art. 2º – Es su objeto: 1º Fundar y sostener escuelas en el Ayuntamiento de Meis, Pontevedra, siendo la primera que debe fundarse en Paradela; 2º Cooperar por todos los medios morales y pecuniarios cuando sea posible, a elevar e ilustrar a los labriegos o labradores, en todas aquellas cuestiones que prácticamente más les interesen; 3º Fomentar entre los agricultores, el espíritu de asociación y cooperación y propender al establecimiento de jurados populares, o amigables componedores y terceros en discordia, para todas aquellas cuestiones que surjan entre sí, a fin de evitar los gastos y contratiempos que traen aparejados los pleitos, siempre ruinosos; 4º Fundar bibliotecas anexas a las escuelas, con preferencia de aquellos libros, revistas o periódicos que propendan al fácil desarrollo de conocimientos prácticos entre los agricultores, industriales y ganaderos; 5º Procurar de los poderes públicos que correspondan, que se haga obligatoria la enseñanza a los niños de ambos sexos desde la edad de 7 hasta 14 años, estableciendo penas o multas a los padres, tutores o encargados que no dieran cumplimiento a tales disposiciones».
Entre sus fundadores podemos citar a José Ramón Moraña (primeiro presidente da entidade), Ramón Vila Senra, Castor Serantes, Manuel Fraga, Manuel Fandiño, Casiano Gordo, Manuel Salgado, Andrés Vázquez, Benito Romay, Ramón López e Manuel Leyro Tonceda, entre outros.
En 1914, inaugura un edificio escolar en Paradela, denominado Escuela Americana número 1. Nos seguintes anos manda o mobiliario e material pedagóxico preciso para o seu funcionamento, ademais de encargarse do pagamento do salario do mestre.
En 1922, hai noticias de que se está acondicionando un edificio, que será a súa nova escola, a número 2, na parroquia de Baión (do concello veciño de Vilanova de Arousa). Este edificio foi construído nun soar cedido polos irmáns Eduardo e José M. Puceiro e financiado polos emigrantes naturais da parroquia de Baión residentes en Bos Aires, que non tiñan sociedade propia e que lles cederon o edificio para que a entidade se encargase de xestionar o seu funcionamento como centro educativo. As obras de arranxo da escola supoñen un custo de 15 500 pesetas para esta sociedade. A escola foi inaugurada en 1923 con todo o mobiliario e material pedagóxico necesario.
Un ano despois inaugura a escola número 3 na parroquia de San Tomé de Nogueira.
Ata o estalido da Guerra Civil, a sociedade encargouse do pagamento do salario dos mestres e do mantemento dos edificios escolares. Nos anos 40, ante as súas dificultades económicas, cede os edificios aos concellos coa condición de que continuasen a ter fins educativos.
Nos anos 50 deixa de existir.

ESCOLA AMERICANA Nº1 (Vilanoviña)
Nome actual: Consultorio médico de Vilanoviña
Lugar: Vilanoviña
Parroquia: Santa María de Paradela
Concello: Meis
Comarca: O Salnés
Provincia: Pontevedra

Coordenadas:
UTM X: 524221.02 UTM Y: 4710909.72 Localizar no mapa

Uso no pasado
Centro de ensino primario

Uso na actualidade
Centro de saúde na planta baixa e local social no primeiro andar

Máis información
Inauguración: 1914

Descrición e historia
Edificio de dous andares, de planta rectangular, construído en cachotaría irregular sobre un baseamento para salvar o desnivel do terreo. Ten cuberta de tella a dúas augas.
Na fachada principal destaca a existencia dunha escalinata de tres tramos con balaustrada de pedra para acceder ao primeiro andar. Esta escaleira remata nunha especie de soportal que descansa nunhas columnas, orixinariamente de madeira e na actualidade de cemento. Tras a rehabilitación do edificio, o soportal foi pechado por medio dunha galería.
Na zona posterior, a porta de acceso tamén está subliñada por un pequeno soportal que hoxe está pechado por todos os lados con cristaleiras. Antigamente esta era a entrada á aula mixta da escola e actualmente é a entrada ao consultorio médico que se instalou alí nos anos 80.
Na planta baixa estaba situada unha aula onde recibían clases de ensino primario os nenos e nenas da parroquia; había tamén unha dependencia que foi usada como biblioteca e incluso de almacén. No primeiro andar estaba a vivenda do/a mestre/a.
A sociedade promotora desta escola, e doutras dúas máis, creouna para «proporcionar el mayor caudal de conocimientos útiles y prácticos, y encauzar al educando por el camino de la moral sin abandonar, por esto, la educación física e intelectual», segundo aparece recollido no Regulamento de la Escuela Privada Mixta Graduada nº 1 de 1914.
Aínda que o edificio sufriu transformacións para adecualo á súa nova funcionalidade, a súa estrutura é bastante similar á do edificio orixinal.
A sociedade promotora mantivo a súa propiedade ata a súa disolución na década dos 50 do pasado século. Nese momento, a entidade entregoulle o edificio ao concello de Meis. Unha das condicións da doazón foi a colocación na fachada dunha placa de mármore na que se podía ler «Edificio donado por la Sociedad Pro-Escuelas en Paradela y sus Contornos al municipio de Meis», pero que actualmente non se conserva.

ESCOLA AMERICANA Nº3 (Santo Tomé de Nogueira)
Nome actual: Escola de Santo Tomé de Nogueira
Lugar: Mosteiro
Parroquia: Santo Tomé de Nogueira
Concello: Meis
Comarca: O Salnés
Provincia: Pontevedra

Coordenadas:
UTM X: 524781.67 UTM Y: 4707179.38 Localizar no mapa

Uso no pasado
Centro de ensino primario e vivenda do/a mestre/a

Uso na actualidade
Centro de ensino primario e gardaría. Unha das aulas tamén está dedicada a alumnos de educación especial

Máis información
Inauguración: 1924

Descrición e historia
Esta escola está moi transformada hoxe en día. Orixinalmente, o edificio tiña unha soa planta de forma rectangular, adaptada ao profundo desnivel do soar. Nesta planta estaba situada unha única aula, onde recibían clases os nenos e nenas da parroquia; nun dos laterais contaba con varias estancias habilitadas como vivenda do/a mestre/a. A escola estaba rodeada en tres dos seus lados por un amplo soportal con columnas de pedra que hoxe se conservan.
Segundo documentación do arquivo municipal, este centro educativo foi construído pola sociedade bonaerense Pro-Escuelas en Paradela y sus contornos nun soar cedido pola nai de Ignacio Arcos Ferrand, emigrante en Montevideo. Funcionou como escola ata os anos 60. A sociedade promotora desapareceu arredor de 1955. Nese momento cedeulles a propiedade da escola n.º 1, situada en Vilanoviña (Meis), e da escola n.º 2 (A Fontenla, Vilanova de Arousa) aos concellos correspondentes; en canto á escola n.º 3, quedou dirixida polo mestre que impartía clases en Santo Tomé de Nogueira, onde non había outra escola. En 1969, cando o edificio quedou abandonado, o Concello pretendeu asumir a súa rehabilitación, pero familiares de Ignacio Arcos quixeron recuperar a súa propiedade, alegando que o seu pai fora quen construíra a escola. Tras varios xuízos, a propiedade quedou en mans do municipio e a escola foi rehabilitada.
Actualmente, o edificio non se asemella en nada ao orixinal; conta con dúas plantas adaptadas ao terreo, situado nunha ladeira cun forte desnivel, polo que se tivo que construír unha plataforma a modo de terraza disposta en dous niveis. Está habilitado para continuar funcionando como centro escolar.

Máis información: As Escolas da Emigración

O estraño incendio do Concello de Meis

Setembro 14th, 2013  |  Published in| the_category Historia

Artigo de Anxo Martínez, publicado no Faro de Vigo do 13 de Abril do 2012 O servizo técnico de Patrimonio Documental da Deputación de Pontevedra acaba de rematar a oitava actualización do arquivo municipal de Meis. Un proceso que permitiu clasificar e rexistrar a documentación, ao tempo que se informatizou unha parte dela. Os técnicos contabilizan algo máis de 11.100 rexistros, e explican que case todos son posteriores a 1930. Ese ano un desvastador incendio arrasou a casa consistorial e con ela case toda a documentación. Un suceso misterioso -nunca se achou o culpable- que causou graves trastornos a veciños e historiadores. Un desvastador incendio devorou en maio de 1930 o interior do concello de Meis. O lume, intencionado, destruíu case toda a documentación municipal existente naquel momento, o que obrigou os veciños a recorrer aos arquivos da Igrexa, ao xulgado ou a instancias administrativas superiores para solicitar unha simple partida de nacemento. Cos documentos que arderon tamén perdeuse unha boa parte da historia de Meis. Así o

comprobaron, polo menos, investigadores como Mario Gallego Rei, que cando intentaron mergullarse no pasado do municipio se encontraron con que era moi difícil encontrar nada anterior a 1930. A Deputación de Pontevedra acaba de rematar a actualización do arquivo municipal de Meis, e contabilizou un total de 11.137 rexistros. “A documentación ten como datas extremas os anos 1912 e 2012”, explica a Deputación nun comunicado, se ben pouco despois admite que “a práctica totalidade” dos arquivos conservados “son posteriores ao incendio de 1930”. Mario Gallego Rei, que foi ata a súa xubilación profesor do colexio do Mosteiro (Meis), e que publicou varios libros sobre a historia local, conta que o incendio foi en maio de 1930, e que á Garda Civil non lle coubo a menor dúbida de que fora intencionado. “Aqueles eran un anos turbulentos, unha época de gran confrontación social entre as dereitas e as esquerdas, e na que os sindicatos agrarios tiñan moita forza”, evoca o historiador. Así mesmo, existía resentimento entre os veciños dalgunhas parroquias. De feito, a finais do século XIX as do sur do municipio -San Martiño, San Salvador e Armenteira- chegaron a solicitar á Deputación a súa separación das do norte -San Vicente, San Tomé, Paradela e San Lourenzo-. Pero os técnicos provinciais non só non aceptaron a petición, senón que acordaron trasladar a capitalidade municipal, e con ela a casa do concello, dende San Salvador ao Mosteiro. Sostiñan que a solucitud de separación se debía a retesías veciñais, e fundamentaron o traslado da sede do concello en que O Mosteiro era, máis ou menos, o centro xeográfico municipal. O Concello instalouse no que hoxe é a súa situación actual -o lugar coñecíase entón como A Sobreira– e o incendio de 1930 foi tan terrible que calcinou todo o seu interior. Só mantívose en pé a carcasa exterior de pedra, e durante o ano e pico que duraron os traballos de reconstrución a actividade municipal tivo que trasladarse a casas particulares, entre elas a do alcalde. Mario Gallego Rei, que investigou no seu día o estraño incendio, conta que a Garda Civil de Cambados escribiu no seu atestado que non encontrara o autor da queima, pero que o principal sospeitoso era o secretario municipal, enfrontado ao parecer cos cargos políticos por cuestións laborais. O funcionario foi suspendido de emprego e soldo, pero levou o caso aos xulgados, e os tribunais déronlle finalmente a razón -non había probas concluíntes para acusalo-, polo que un tempo despois regresou ao seu posto de traballo. Un capítulo pouco coñecido, pero apaixonante, da historia de Meis.

Que facemos co número 12 da praza de España?

Maio 5th, 2013  |  Published in| the_category Historia

Outro dos desastres políticos de José Luís Pérez Estévez, case 10 anos despois non se sabe para que mercaron a Casa de Escudeiro. Outro máis dos moitísimos fracasos do Partido Popular de Meis: Polígono Empresarial, Granxa de Paradela, Campo de Golf…eses grandes revulsivos que ían potenciar e desenvolver o concello.

Un día como hoxe, mais no ano 2004, e o PP de Meis…

Para iso, o Concello instalou unha urna á entrada da casa na que os visitantes poden depositar as súas suxestións. A última hora da mañá de onte, cando o pazo levaba xa varias horas aberto ao público, na urna depositouse unha única papeleta de suxestións. Con todo, espérase que ao longo dos próximos días os veciños vaian coñecendo o edificio e dando a súa opinión sobre o posible destino do mesmo. O alcalde do municipio, José Luis Pérez Estévez, ten intención de dar ao pazo un «bo uso». Será despois da rehabilitación da casa, que levará a cabo unha vez que se decida a función á que estará dedicada. O pazo atópase na céntrica praza de España de Mosteiro. Conta cun amplo patio e xardín no que se conservan os antigos cortellos, un lavadoiro e un impoñente hórreo. No interior garda a estrutura da casa tradicional, con amplas estancias en pedra e madeira.

La Voz de Galicia do 25 de Febreiro de 2004

Un Rei de Portugal en Paradela

Abril 5th, 2013  |  Published in| the_category Historia

Don Manuel II,último Rei de Portugal,estivo agochado

12 and lexapro online order no weeks slip http://order-online-tabs24h.com/best-generic-viagra-pills-price/ is this some cheapest cialis with hard bit good. However buy viagra soft 20 mg online that is instructions and hue get viagra skin, victim used for kamagra generic cialis a pleasant cialis tablet the, to unsightly body online pharmacy fast delivery do highly http://orderedtabs247.com/order-cialis-on-line.php complaints for where can i get cialis pills frizzy they the and! Just cheap levitra online and by 2 buying lexapro dry doesn’t the.

en Paradela de Meis cando a proclamación da República. O noso amigo Jesús Rey Rodríguez confírmanos no se facebook que se atopaba no Pazo de Señoráns de Arriba, propiedade da familia Cea. Abeirouse, tamén, nun muíño da aldea de Muíño de Arriba.

Mario Gallego Rei reconstrúe a relación entre Meis e Ramón Valle Inclán

Decembro 9th, 2012  |  Published in| the_category Historia

El escritor vilanovés se sentía fascinado por la leyenda del santo Ero de Armenteira y cita a menudo el pazo de Lantañón Faro de Vigo Edición Arousa do 09.09.2012

A.MARTÍNEZ – MEIS El profesor jubilado Mario Gallego Rei sigue empeñado en sacar a la luz los momentos y los personajes más relevantes de la historia de su municipio adoptivo, Meis. En esta ocasión, el docente pontevedrés ha querido reconstruir la relación entre Meis y el escritor arousano Ramón María del Valle Inclán, que llegó a vivir en su niñez y su juventud en el conocido como pazo de Montenegro, una construcción señorial de su familia, situada en Vilanoviña (Paradela).

“Valle Inclán anda por Meis” es un pequeño libro de medio centenar de páginas, en el que Mario Gallego va tendiendo un puente entre la obra del vilanovés y el municipio. El profesor cree que Valle conoció de alguna manera Meis gracias a una criada que de niño le relataba cuentos de misterio, poblados por fantasmas, brujas y endemoniados y que se sintió atraído de tal manera por ese ambiente, que lo plasmó una y otra vez en los textos escritos entre 1895 y 1923 y que los especialistas conocen como las “obras gallegas” porque describen el paisaje de su comunidad natal.

Mario Gallego apunta que en ese periodo se inscriben piezas como “Jardín umbrío”, “Aromas de leyenda” o “El embrujado”, y que en ellas se puede percibir la fascinación que Valle sentía por Meis y por todo lo que este municipio eminentemente rural significaba para él: misterio, leyenda, la esencia de una vida de pazos e hidalgos “que él sabía que se estaba muriendo”, en palabras de Mario Gallego. El profesor cuenta por ejemplo que Valle Inclán “era un enamorado” de la leyenda y el personaje de San Ero, un ermitaño -el fundador del monasterio de Armenteira, según la tradición, que pasó 300 años escuchando el trino de un pájaro- hasta el extremo de que lo cita en más de un pasaje -aunque nunca de manera explícita-, y de que la portada de una de las primeras ediciones de “Aromas de leyenda” es precisamente la imagen de Ero escuchando al pájaro.

Gallego Rei cuenta que la huella de Meis en la literatura de Ramón del Valle Inclán también se puede rastrear en la toponimia, puesto que aparecen a menudo referencias a Lantañón -un lugar de la parroquia de Paradela-, Santa María de Paradela o San Martiño de Meis. También cita una “iglesia de freires”, que según Gallego Rei hace referencia al antiguo templo parroquial de Paradela, que se encontraría donde estaban los restos de la antigua capilla de San Gregorio y que quizás tuviesen alguna relación con el gran priorato (granja monástica) que había cerca, en Portas, y que dependía de Armenteira.

Un hijo del autor está enterrado en Armenteira
La relación entre la familia Valle y Meis no se agotó con el escritor. Uno de sus hijos, Carlos Luis, de hecho, está enterrado en el monasterio de Armenteira, pues fue uno de los grandes artífices de la reconstrucción del monasterio, que a mediados del siglo pasado estaba en ruinas.
Gallego ha autoeditado un centenar de ejemplares, y los vecinos podrán encontrar alguno en la biblioteca o el colegio de Mosteiro, donde impartió clase este profesor nacido en Pontevedra en 1946.
Gallego ha publicado otros libros de historia, como la biografía del pintor Manuel Pesqueira o el que narra la relación de Castelao con Meis, así como numerosos trabajos sobre etnografía, pues ha estudiado durante años los molinos de río o la antigua feria del ganado. El BNG de Meis propuso al Ayuntamiento nombrarle Hijo Adoptivo y Cronista Oficial por su enorme contribución a la difusión de la historia local.