Meis un concello pioneiro na liturxia en galego
Posted in Cultura by meis on Maio 12th, 2008 
Meis foi un dos concellos pioneiros no uso litúrxico en galego, na man de Manuel Fernández Ramos, párroco da freguesía da Armenteira. Co gallo da celebración do Día das Letras Galegas e na miña teima persoal de ter presente a Memoria Histórica de Meis, quería lembrar a este párroco, un dos primeiros cregos en oficiar misa na lingua natural de Galiza. Ademáis, é o autor da “Guía breve del Real Monasterio de Santa María de Armenteira”, editada en 1973. Atopei algunhas referencias sobre el en dous artigos do xornalista Xesús López Fernández:
“A Modo de Retrincos”, de Xesús López
“1967 ou 68. Día de San Ero d´Armenteira. Na igrexa conventual celebrárase unha misa en galego, das primeiras da nosa terra. O párroco, don Manuel Fdez. Ramos, colaborara decididamente. Acodiran Espiña, Morente e Torres Queiruga prá concelebración. O párroco fora avisado de que se trataba dun acto separatista por alguén que formulou denuncia no Goberno Civil. Ó remate da misa, no adro de Armenteira estaba presente a policía social de Pontevedra pra ve-la cara dos presuntos organizadores, todos católicos practicantes que clamaban por un axornamento da nosa Igrexa que inda semella lonxán, como se o Vaticán II, como se o propio Concilio galego, non foran coela. Unha vergonza que hai escasas datas denunciaba don Manuel Espiña Gamallo, un dos concelebrantes naquela misa de Armenteira.”
“As forzas do mal”, de Xesús Lopez Fernández
“Non teño dúbidas de que as forzas do mal están aquí, moi achegadiñas, xa tra-los mítines en forma de intenciós non ditas, xa como forza incendiaria disposta a acabar cos nosos montes, especialmente cruel en Poio e Armenteira. ¿E qué terá sido do paxariño que interrompira a meditación de San Ero sobre a eternidade, polas frondas d´Armenteira? O canto do paxaro abstraeu ó monxe que se supón fundador daquel convento por un momento, un chisco de eternidade ou eso lle pareceu, que cando regresou ó mosteiro resultou ser un desconocido, igual que pra el os frades. O nome do santo estaba nos libros do convento, pero pasaran trescentos anos, nada menos, según se recolle na cantiga. E a San Ero dedicamos unha misa en lingua galega no ano 1968, sendo párroco don Manuel Fernández Ramos, misa na que participaron Torres Queiruga, Espiña, Morente, se a memoria non me traiciona, na esperanza de que a nosa lingua participara tamén no concerto da Eternidade …. Suponse que a paxariña pode seguir pola zona, andar por algunha vagoada ou valiña de Meis, fraga, souto, bouza ou candorsa….Ou que andaría ata o terrorífico incendio destos pasados días, cen hectáreas, porque ese lume pode defrontarse tamén coa harmonía da Creación, coa eternidade mostrada pola paxariña ó noso santo, porque andan soltas as forzas do mal.”
Manuel Fernández naceu pola zona de Arzúa e sería trasladado anos despois á parroquia de Palmeira (Ribeira) onde faleceu hai anos. O actual crego da Armenteira, Ramón Fernández Ramos é irmán seu.
Xesús López, relata para “Meis, Caderno de Bitácora” algo máis sobre ese evento histórico acontecido na Armenteira:
“Cando naceu en nós a idea, falamos con don Manuel Fernández Ramos, ó que conocía de anos atrás. Sabía do seu traballo na restauración da igrexa e, curiosamente, dende os Amigos d´Armenteira quixeron impedi-la celebración da santa misa, pró que nos brindou a súa colaboración dende o primeiro momento.
Foi unha misa concelebrada na que interviñeron, se mal non recordo, Andrés Torres Queiruga, Manuel Espiña Gamallo, Morente e o propio don Manuel F. Ramos. A misa precisou de autorización do cardeal Quiroga. Acodira moita xente, pero ó sairmos da igrexa reparamos que alí estaba toda a plantilla da policía social de Pontevedra pra ver, seguramente, quenes foron os organizadores, todo como consecuencia da denuncia dun responsable da asociación dos “Amigos d´Armenteira”, porque “podía tratarse dun acto separatista”, a pesar de que don Manuel Fernández Ramos intentara aplacar ó persoaxe que en principio intentou que non se producira a celebración da misa.
Eu seguín mantendo relación con don Manuel, que oficiou en Armenteira unha nova misa en galego, 14.12.1969, a do meu casamento, tomo tamén bautizaría en Santa María de Pontevedra, un ano máis tarde, ó meu primeiro fillo, de nome Xesús-María.”
APOIO DE “MEIS, CADERNO DE BITÁCORA” Á “MANIFA” DO 18 DE MAIO:
Nestes tempos, na que un colectivo co cínico nome de “Galicia Bilingüe” quérenos facer crer que existe unha imposición do galego sobre o castelán, é imprescindíbel que defendamos a nosa lingua. Cantos de nós tivemos que deixar de falar galego no instituto porque pensabamos que era máis o correcto?, en que lingua se expresa a xustiza galega? e os medios de comunicación?, se cadra, temos os mesmos dereitos que os que falan castelán? ou cantos de nós temos que nos expresar en castelán no noso traballo?. Desde logo, hai que ser necio para dicir que existe un bilingüismo real na Galiza.
A Mesa pola Normalización Lingüística convoca para o vindeiro 18 de Maio ás 12:00 h. na Alameda de Santiago de Compostela unha manifestación co lema de “Polo dereito a vivirmos en galego”. Xa é hora de rachar coa situación de diglosia que padece Galiza e xa está ben que os galego-falantes sintámonos discriminados na nosa terra coa nosa lingua, coa lingua dos nosos avós (de case todos os que agora falan castallano), é un patrimonio que debemos coidar e mimar. A mellor forma de facelo é exercitándoa.
En 1967, polo simple feito de dar unha misa en galego erase acusado de “separatista”. No 2008, polo simple feito de normalizar a lingua galega noutros eidos da nosa vida acúsase de “arrinconar o castelán” (SIC) e de “imposición do galego” (SIC). Case 30 anos de autonomía non serviron para normalizar a nosa lingua en todos os eidos da vida social.
Información sobre o cristianismo galeguista: Encrucillada, Irimia
