Landín

Escrito en Familias de Meis por meis o 13 de Maio de 2012

Existe 51 abonados ao servizo telefónico na provincia de Pontevedra, 3 en Meis, 5 en Portas, 3 en Poio, 8 en Pontevedra, 10 en Vigo, 10 en Marín e o resto espallados pola comarca do Salnés.

Non é fácil dar unha orixe a este apelido que algúns sinalan unha procedencia lusa. Desde o século XVII existen persoas co apelido Landín polo actual termo municipal de Meis. En 1689 actuaba na freguesía de San Vicente de Nogueira o escribán Xoán de Landín Señoráns, unha filla entronca co Casal de Caticovas.

Nesta parroquia de Nogueira é onde se fixaron os Landín de Meis, xa en 1752 atopamos como veciños a Francisco, Tomasa, Pedro, Pascual, Xosé Antonio, Xacinto e Angel Landín.

Houbo casas dos Landín en San Fiz de Lois (Ribadumia) e en Tremoedo (Vilanova de Arousa), así un Brais de Landín desta casa casou con Dominga Barreiro Monterroso, a fins do XVII.

Os comuneiros alertan que o monte Castrove é un polverín

Escrito en Sucesos por meis o 13 de Maio de 2012

Na reunión mantida o pasado venres na Armenteira, os comuneiros alertaron que o monte Castrove estase a convertir nun polvorín. Discutiron tamén sobre a posíbel instalación no polígono de Meis-Barro dunha planta de Biomasa, acordando non posicionarse até ter máis datos.

Ligazóns:
Faro de Vigo

Valle-Inclán

Escrito en Personaxes por meis o 11 de Maio de 2012

Na procura da relación entre Valle-Inclán e Meis

Pola década de 1880 Ramón del Valle-Inclán, pai do escritor, pasou varias tempadas en Paradela. Alí vivía un parente de Ramón que era o párroco da freguesía.

Meis aparece constantemente na obra literaria do escritor, así a hipótese de que entre os lugares da topografía en que transcurre «Sonata de Outono» se encontran o Pazo de Pompean e a Torre de Quintáns. No libro «Aguila de Blasón y Romance de Lobos» onde o pazo de Don Juan Manuel e Dona María está situado en Lantañón.

O seu fillo Carlos Luis del Valle Inclán (1917-2006) foi soterrado no 2006 no mosteiro da Armenteira, sendo unhas das persoas que máis participou na recuperación do mosteiro que se atopaba en ruinas.

- nieto de Pedro de Bealo, que acompañó al difunto señor en la batalla de Puente San Payo. Recemos un Padrenuestro por los muertos y por los vivos. (1914) Santa María de Meis. Micaela la Galana, en el final del cuento, bajaba la voz …
- fresca y encendida como las cerezas de Santa María de Meis. Liberata la Blanca bate en un cuenco la nata de la leche, y en la rosa de los labios tiene la rosa de un cantar. Por el fondo de la era asoma un caballero cazador. …
- Nos ceñimos en el caso presente al que Valle-Inclán no pudo menos que conocer ya que linda casi con Cambados. 5 El Rey de la mascara; …
- El teniente de la Guardia Civil de Cambados, Sr. Álvarez da cuenta al gobernador en extenso oficio de las diligencias que la fuerza del instituto destacada en Meis practicó para esclarecer el crimen cometido en Leiro

Biografía na Wikipedia: Valle-Inclán

17 de Maio

Escrito en Cultura por meis o 11 de Maio de 2012

17 DE MAIO: Manifestación Nacional pola defensa da Lingua. Santiago de Compostela

Presentouse en Vigo o manifesto co que Queremos Galego chama a unha «participación masiva» na manifestación do vindeiro 17 de maio

O texto foi elaborado polo escritor Agustín Fernández Paz, un dos autores máis destacados e premiados da literatura galega actual

Esta mañá presentouse en Vigo o manifesto co que a plataforma cidadá unitaria Queremos Galego chamará durante as próximas semanas a unha “participación masiva” de toda a sociedade na manifestación que convoca para o próximo 17 de maio en Santiago de Compostela. A presentación tivo lugar no transcurso dunha conferencia de imprensa na que participaron o debuxante e deseñador Pepe Carreiro e a escritora Marta Dacosta, portavoces de Queremos Galego na comarca de Vigo; Carlos Callón, presidente da Mesa e portavoz nacional da plataforma cidadá; e o escritor Agustín Fernández Paz, de cuxa autoría é o manifesto. Tampouco nesta ocasión a TVG cubriu o acto. “E son xa 121 días seguidos”, contabiliza a plataforma.

Reprodúcese, a seguir, o texto íntegro do manifesto presentado esta mañá:

VOARES DE ESPERANZA

Don Ramón Otero Pedraio, para loar o labor entusiasta da imprenta de Ánxel Casal e de María Miramontes, chamoulle a aquel obradoiro «pombeiro de voares de esperanza». Pombeiro de voares de esperanza! A frase era o tal, pois desde alí botaban a voar os libros que recollían o mellor do pensamento e da creación en galego. Aqueles non eran tempos doados, mais os azos dos homes e mulleres das Irmandades da Fala foron enchendo de luz as vilas e cidades de Galiza e conseguiron facer visible socialmente a lingua de nós.

Nesas persoas están as nosas raíces, somos elos dunha cadea que vén de lonxe. Rosalía de Castro e tanta outra xente que traballou pola recuperación e o prestixio da lingua e da cultura conforman o ADN onde nos debemos recoñecer. Un ADN que ten algúns tramos da dobre hélice especialmente fértiles, coma o das Irmandades, semente das ideas que hoxe constitúen a nosa cerna: Galiza, célula de universalidade. A vontade de sermos unha peza máis, en pé de igualdade, no mosaico mundial das culturas.

Non foron fáciles as épocas pasadas e tampouco non o son os tempos que nos toca vivir. Non é preciso reiterarmos aquí as agresións destes últimos anos, cunha boa parte das elites políticas, financeiras e mediáticas obsesionadas por esborrallar os avances que traballosamente foramos acadando. O seu obxectivo: facer do galego unha lingua socialmente invisible, que permaneza recluída no gueto e non acade un uso normalizado. Que o castelán sexa a lingua por defecto e o galego, a rareza, a lingua oculta. Tratala coma un bonsai ao que cómpre retallarlle as pólas que se obstinan en medrar máis do permitido.

Que ilusos! Non coñecen as palabras do sociolingüista Colin Baker: «A substitución dunha lingua non é un proceso evolutivo natural. Alí onde a xente está determinada a manter viva unha lingua, parece imposible destruíla.» Non saben que as agresións nos fan máis fortes, que nos impulsan a ampliar o tamaño da nosa esperanza, que medra en nós a vontade de construírmos espazos de encontro e mais de unión.

Na súa novela 1984, George Orwell describe unha sociedade oprimida por unha minoría, onde a neolingua é o instrumento utilizado para construír a realidade deformada que lle interesa ao poder: baléiranse de significado as vellas palabras e énchense con outros que mellor conveñan. Como non lembrar a Orwell cando vemos como se retorce o significado de palabras como imposición, liberdade, bilingüe, normalización ou, ultimamente, plurilingüe? Do mesmo xeito que a Policía do Pensamento obrigaba o protagonista da distopía de Orwell a aceptar que 2 + 2 = 5, a quen controlan os fíos do poder válelles todo para ofreceren unha falsa visión da realidade.

Contra as mentiras, non cansaremos de lembrar o evidente: a lingua que naceu hai máis de mil anos neste país é de todas as persoas que vivimos e soñamos nel. Tamén é das persoas que chegan a Galiza desde calquera lugar do mundo, empuxadas polo desexo dunha vida mellor, e deciden quedar aquí. E tamén, xaora, de tanta xente que ten na nosa terra as súas raíces e anda espallada polo mundo adiante, pois nós fomos –aínda o somos, e ben que nos doe- un país de emigración.

Do mesmo xeito que unha planta precisa dunhas condicións ambientais determinadas para medrar, tamén as necesita unha lingua que se encontre nunha situación minorizada, como lle ocorre ao galego. Por iso urxe crear as medidas precisas facer realidade un «nicho ecolóxico» favorable á lingua. Unhas medidas nas que nunca deben faltar dúas constantes: o exemplo práctico de que o galego é útil en calquera ámbito e para todas as funcións e a vontade de crear actitudes positivas cara á lingua. Para que na sociedade non haxa cidadáns de primeira e de segunda, deben crearse as condicións para que se poida vivir en galego con normalidade. Cousa que hoxe non ocorre, como constatamos día tras día.

Como ten reiterado Xabier DoCampo, «nós non mentimos». Imos sempre coa verdade por diante, conscientes da xustiza das nosas ideas e propostas. Con alegría, desmontando na práctica os insidiosos prexuízos que outros sementan na sociedade e nas familias, impulsando actividades que fagan posible vivir en galego. Porque amamos e defendemos a pluralidade lingüística, xaora que si, mais non a costa de deixar arrombada a nosa lingua no faiado.

Somos conscientes do labor que nos agarda. Mais tamén sabemos que paga a pena empregar todas as nosas enerxías nel, e que non hai lugar para o desánimo. Como escribiu Bertolt Brecht, nos anos da longa noite de pedra que asolagaba Europa: «Quen aínda estea vivo non diga “xamais”. / De quen depende que siga a opresión? De nós. / De quen que remate? De nós tamén. / Pois os vencidos de hoxe son os vencedores de mañá / e o xamais convértese en hoxe mesmo.»

Todas as persoas que amamos o galego temos que erguer un pombal no noso interior, un pombal do que xurdan os voares de esperanza que encherán de vida os ceos da patria da lingua que nos une.

O Xardín esquecido de Meis

Escrito en Historia por meis o 11 de Maio de 2012

El jardín olvidado de Meis
Blog de Fernando Salgado 18 de Febreiro 2012

Ella nació en Hong Kong; él, en Inglaterra. Se conocieron en Sudáfrica, y hace 41 años viajaron a Galicia. Así comienza la historia de los tiempos de esplendor de la finca A Saleta, de Meis, donde crecieron centenares de variedades de arbustos y plantas. La iniciativa de Robert y Margaret Gimson transformó una granja abandonada en un paraíso.

Estaba llamada a convertirse en el Jardín Botánico de Galicia, pero las administraciones no mostraron interés por la propuesta y la finca fue vendida. De aquel tiempo no queda casi nada.

El último capítulo de la historia de una propiedad de la que hay constancia documental desde 1721 comienza a escribirse cuando Robert Gimson lee un libro de Nina Eption titulado ‘La costa embrujadade Galicia’.

Corría el año 1958, vivía en unacasa situada en las afueras de Leicester, y estaba a punto de jubilarse. «Le impactó de tal manera que decidió ir de veraneo a aquel lugar ese mismo año», señala María Esther del Castillo Fondevila en su libro ‘La Saleta. Jardín Botánico’, editado por la Deputación en 2003, en el que se documenta este reportaje.

Se embarcó con su familia en un barco que hacía la ruta entre Southamptom y las Antillas, con escala en Vigo. El primer destino fue Sanxenxo, y en los años sucesivos Galicia se convirtió en la referencia de sus vacaciones. Así, conocieron Baiona, Ferrol, Corcubión o Pontevedra.

El siguiente paso fue poner un anuncio en la prensa interesándose por la compra de una casa, que coincidió con la oferta de A Saleta, en 1967. Las dimensiones de la finca, 53.000 metros cuadrados, con una vieja casa, una capilla y un palomar, excedían a sus pretensiones, pero decidieron adquirirla y durante los dos años siguientes se desplazaron desde Inglaterra trayendo plantas.

Al mismo tiempo, comenzaba la reparación de la vivienda y la construcción de dos estanques. Robert se jubila en 1970. Llegan semillas procedentes de jardines botánicos y coleccionistas con los que mantenía correspondencia.

Se trasladan a Meis, y dos años después finalizan la nueva vivienda.

Los planes seguían el proyecto que encargado a la arquitecta paisajista Brenda Colvin. «No fue tenido en cuenta totalmente por las dificultades que suponía: sin embargo, la idea general, en lo referente a cómo integrar el nuevo jardín en el paisaje, conservando las vistas de la dis- tancia, si se llevó a cabo», precisa Esther del Castillo.

El bosque de rododendros y camelios fue la primera plantación, a las que siguieron plantas procedentes de Australia. También lo intentó con vegetación sudafricana, pero no tuvo igual fortuna. Magnolios y pinos tuvieron su espacio, al igual que árboles frutales entre los que corrían los conejos.

Con la proliferación de semillas australianas, Robert Gimson empezóa perder el control del aspecto del jardín en cuanto a su diseño, “no permitiendo que se podasen, pues era partidario de que las plantas creciesen libremente con sus formas y tamaños naturales”, expone.

«Los veían como a dos extraterrestres », recuerda. En los primeros tiempos, los vecinos observaban, perplejos, como arrancaban los cultivos para sustituirlos por plantas a las que no le quitaban rendimiento económico y se llegó a comentar en la posibilidad de que se tratase de droga.

Ninguno de los dos era católico, y cuenta Esther del Castillo que el primer año se negaron a acondicionar la capilla de su propiedad para la festividad de la Virgen de A Saleta. El segundo, al comprobar que se trataba de una tradición muy enraizada, accedieron. Pero también tuvieron que adornarla, y a los lugareños no les gustaron nada las flores, «porque no eran de respeto», precisa, entendiendo por esta categoría las que se compran en las floristerías, en contraposición a las usadas por los Gimson, que resultaban «demasiado silvestres».

Con el paso del tiempo aprendieron el castellano, entendieron el gallego y fue creándose un cauce de comunicación en las dos direcciones que disipó los recelos iniciales de los indígenas.«Se ganaron el cariño de la gente», afirma Esther del Castillo.

Margaret acabó impartiendo clases de inglés a los chavales del pueblo y el matrimonio compartió banquetes en las casas de buena parte del vecindario, lo que no dejó de crearles un problema porque para ellos la alimentación era un asunto secundario y tenían que responder a las invitaciones con la misma moneda.

Robert Gimson se presenta por primera vez al Concurso Exposición de la Camelia en 1973, y desde entonces obtiene varios galardones.

Catorce años después, un vendaval causa notables estragos en el jardín. Pasados unos días desde el temporal, fallece cuando se encontraba en la casa de su hija en Inglaterra.

Además de la finca, en su legado también figuran varias publicaciones, y en 1994 recibe un homenaje a título póstumo en el XXX Certamen Internacional de la Camelia.

Queda al frente de A Saleta Margaret Gimson, que siguió contando con la labor del jardinero de Meis Ernesto Barreiro, a quien habían contratado en 1969 para cuidar la finca.

Su empeño se prolongó durante 15 años, hasta que en 1998 decidió decirle adiós y regresar a Inglaterra. «Para evitar la pérdida de su rica y variada colección, años atrás había iniciado una larga serie de gestiones con varias administraciones públicas y privadas para que pudiera llegar a ser el gran Jardín Botánico de Galicia, que no prosperaron por diferentes causas, algunas sin justificación de ningún tipo», explica Esther del Castillo.

«Ante la pasividad institucional y el fracaso de sus esfuerzos, se vio en la necesidad de recurrir a varios compradores particulares, procediendo a la división de la finca en cuatro parcelas», concluye. De nada valió que varios expertos calificasen de «interesantísima la colección.

Con más de 80 años, Margaret vive en una pequeña casa con jardín situada en el sur de Inglaterra, donde imparte clases de español, dedicó su libro de vivencias en A Saleta a un vecino de Meis y habla en gallego.

Encuentro en África

Margaret es hija de un irlandés licenciado en lenguas clásicas que trabajó en la administración de las colonias y de una galesa. A los 8 años su familia deja Hong Kong para desplazarse a Tanganika y la envía a Londres. Cuando estalla la II Guerra Mundial se encuentra en Sudáfrica, donde conoce Robert, que era capitán del Ejército en Nigeria.

Se casan en Leicester, en 1943, y Robert todavía tendrá que pasar por Escocia, Cambridge, Nottingham y Palestina hasta licenciarse y retornar a la dirección de una fábrica textil en Inglaterra.

Diario de Pontevedra (26-07-2009)

O estrano incendio do concello de Meis

Escrito en Historia por meis o 11 de Maio de 2012

El extraño incendio del Concello de Meis
Faro de Vigo 13 de Abril do 2012

Un fuego intencionado destruyó en 1930 casi toda la documentación municipal

El servicio técnico de Patrimonio Documental de la Diputación de Pontevedra acaba de terminar la octava actualización del archivo municipal de Meis. Un proceso que ha permitido clasificar y registrar la documentación, al tiempo que se informatizó una parte de ella. Los técnicos contabilizan algo más de 11.100 registros, y explican que casi todos son posteriores a 1930. Ese año un devastador incendio arrasó la casa consistorial y con ella casi toda la documentación. Un suceso misterioso –nunca se halló al culpable– que causó graves trastornos a vecinos e historiadores.

ANXO MARTÍNEZ – MEIS Un devastador incendio devoró en mayo de 1930 el interior del ayuntamiento de Meis. El fuego, intencionado, destruyó casi toda la documentación municipal existente en aquel momento, lo que obligó a los vecinos a recurrir a los archivos de la Iglesia, al juzgado o a instancias administrativas superiores para solicitar una simple partida de nacimiento. Con los documentos que ardieron también se perdió una buena parte de la historia de Meis. Así lo comprobaron, al menos, investigadores como Mario Gallego Rei, que cuando intentaron bucear en el pasado del municipio se encontraron con que era muy difícil encontrar nada anterior a 1930.
La Diputación de Pontevedra acaba de terminar la actualización del archivo municipal de Meis, y ha contabilizado un total de 11.137 registros. «La documentación tiene como fechas extremas los años 1912 y 2012″, explica la Diputación en un comunicado, si bien poco después admite que «la práctica totalidad» de los archivos conservados «son posteriores al incendio de 1930″.
Mario Gallego Rei, que fue hasta su jubilación profesor del colegio de O Mosteiro (Meis), y que ha publicado varios libros sobre la historia local, cuenta que el incendio fue en mayo de 1930, y que a la Guardia Civil no le cupo la menor duda de que había sido intencionado.
«Aquellos eran un años turbulentos, una época de gran confrontación social entre las derechas y las izquierdas, y en la que los sindicatos agrarios tenían mucha fuerza», evoca el historiador. Asimismo, existía resquemor entre los vecinos de algunas parroquias. De hecho, a finales del siglo XIX las del sur del municipio –San Martiño, San Salvador y Armenteira– llegaron a solicitar a la Diputación su separación de las del norte –San Vicente, San Tomé, Paradela y San Lourenzo–. Pero los técnicos provinciales no solo no aceptaron la petición, sino que acordaron trasladar la capitalidad municipal, y con ella el consistorio, desde San Salvador a O Mosteiro. Sostenían que la solucitud de separación se debía a rencillas vecinales, y fundamentaron el traslado de la sede del ayuntamiento en que O Mosteiro era, más o menos, el centro geográfico municipal.
El Concello se instaló en lo que hoy es su ubicación actual –el lugar se conocía entonces como A Sobreira– y el incendio de 1930 fue tan terrible que calcinó todo su interior. Solo se mantuvo en pie la carcasa exterior de piedra, y durante el año y pico que duraron los trabajos de reconstrucción la actividad municipal tuvo que trasladarse a casas particulares, entre ellas la del alcalde. Mario Gallego Rei, que investigó en su día el extraño incendio, cuenta que la Guardia Civil de Cambados escribió en su atestado que no había encontrado al autor de la quema, pero que el principal sospechoso era el secretario municipal, enfrentado al parecer con los cargos políticos por cuestiones laborales.
El funcionario fue suspendido de empleo y sueldo, pero llevó el caso a los juzgados, y los tribunales le dieron finalmente la razón –no había pruebas concluyentes para acusarle–, por lo que un tiempo después regresó a su puesto de trabajo. Un capítulo poco conocido, pero apasionante, de la historia de Meis.

A Rede recolle a noticia da publicación do libro de Meis sobre a historia da República e a Guerra Civil

Escrito en Eventos por meis o 10 de Maio de 2012

A Rede faise eco da noticia da publicación do libro de Meis sobre a historia da República e a Guerra Civil:

ESTACIÓN ATLÁNTICA: MEIS

XENEALOXIA.ORG: MEIS

LIBRARÍA PROTEO: MEIS

A TI MEU CAMBADOS: MEIS

NOMES E VOCES: MEIS

MEIS BLOGALIZA: MEIS

O Delegado do Goberno en Galiza vincula a Resistencia Galega

Escrito en Política por meis o 9 de Maio de 2012

O Delegado do Goberno en Galiza, vincula a Resistencia Galega na colocación do artefacto na sede do Partido Popular de Meis. Até o momento ningún grupo reinvindicou a autoría, hai 2 anos apareceron cartaces do partido Nós-UP para conmemorar o Día da Patria na mesma avenida.

O BNG e o PSOE condearon esta acción, no caso do BNG expresaron a súa «firme repulsa» así como que «A violencia nen ten nen terá cabida na sociedade galega, que repudia masivamente calquer atentado contra os dereitos fundamentaiss das persoas».

Para despois do Silencio: Libro sobre a Historia de Meis na República e na Guerra Civil

Escrito en Libros por meis o 17 de Abril de 2012

Proximamente será presentado no Mosteiro o libro que edita IR INDO sobre a 2ª República e a Guerra Civil en Meis.

DÍA: Sábado, 26 de Maio
HORA: 20:30 h.
LUGAR: Multiusos do Mosteiro
PRESENTA: Ir Indo Edicións
AMENIZADOS: Cantareiras e Gaiteiros de Meis

Un merecido recoñecemento ao pintor Manuel Pesqueira.

Escrito en Cultura por meis o 15 de Decembro de 2011

O domingo día once, ás doce do medio día, recibiu un merecido recoñecemento o pintor nado en Lantañón Manuel Pesqueira Salgado, nun acto concorrido, no que non chegaron as cadeiras que tiña a sala do Centro Socio Cultural de Paradela, agora co nome do citado pintor, para albergar aos que todos e todas alí nos reunimos.
A nivel institucional estaban,o Alcalde de Meis, o Conselleiro José Manuel Cores Tourís e en representación da Deputación Jorge Domínguez Rosal, tamén representantes do Bloque Nacionalista Galego e do Partido Socialista. Por parte da familia do pintor estiveron os dous fillos de Pesqueira , un dos cales fixo unha breve intervención para agradecer o acto. A historiadora Paula Tilve Otero e o historiador Jacobo Domínguez Pedreira encargados de facer a investigación sobre a obra do pintor. Paula Tive, veciña do Concello,foi a encargada de darnos as chaves para entender mellor a obra e vida do pintor; maxistralmente e nun tempo breve, fixo unha exposición das características da obra e explicou momentos chave da súa vida nunha linguaxe clara e precisa. O noso agradecemento polo seu traballo. Para finalizar houbo unha proxección dunha reportaxe realizada para a televisión pública Galega sobre a vida e obra do Pintor, na que se puña o acento nun proxecto para facer un Museo ou Fundación na casa do pintor en Lantaño, no veciño Concello de Portas. Ao cal, dende este espazo damos todo o noso apoio para que vexa a luz. Todo nos parece pouco para achegar este pintor á sociedade, tan necesitada de coñecer referentes culturais e históricos coma os del Tamén asistiu un grande coñecedor e difusor da historia e cultura de Meis, o recen xubilado mestre que impartiu docencia no Colexio Público da nosa localidade, Mario Gallego Rei. Non faltou a Banda de Música de Paradela que puxo a «nota musical».
A sala do Centro Sociocultural albergará permanentemente unhas poucas reproducións da obra do pintor, que poderán ser vistas por quen alí se achegue.
A proposta de adicar este ano a Manuel Pesqueira, a nivel institucional, coincidindo co centenario do seu nacemento, foi da man dunha moción do Bloque Nacionalista Galego de Meis. Aprobada a moción era traballo do grupo Municipal no goberno facer unha programación de actividades para darlle difusión á proposta. O ano está rematando e o acto hoxe realizado, foi tan merecido como escaso, non vamos a esquecer os autobuses postos polo Concello para visitar a exposición do Pintor en Pontevedra, na sede de Novacaixagalicia. O cal tivo pouca acollida, nós entendemos que por unha mala difusión, non das datas e horarios dos autobuses, senón por unha mala difusión do valor da persoa de Pesqueira. O Concello ten as ferramentas precisas para, sen entrar en grandes fonduras económicas, facer unha difusión de cara a sociedade Meisiña da figura de Pesqueira. Desexamos que este acto non sexa un xesto illado e haxa novas iniciativas tras desta.

FARO DE VIGO:
El centro cultural de Paradela se rebautiza con el nombre de su hijo ilustre, Manuel Pesqueira


Olark Livehelp